Articles

Η αυθόρμητη πράξη, είναι και η σωστή;

Πριν ξεκινήσω να μιλάω για το τρόπο που λειτουργούμε καθημερινά στον δρόμο, ας πούμε πρώτα πως λειτουργεί η μνήμη του ανθρώπου. Η μνήμη χωρίζεται σε δύο τρόπους λειτουργίας, την άδηλη και την έκδηλη. Άδηλη είναι η μνήμη η οποία είναι βίωμα και έχει επαναληφθεί τόσες πολλές φορές που γίνεται σχεδόν αυτοματοποιημένα. Για παράδειγμα, ο τρόπος που πίνουμε ένα ποτήρι νερό, πλέον σηκώνουμε το ποτήρι και απλά πίνουμε. Για να φτάσουμε εκεί όμως ως νήπια έχουμε πνιγεί ή στραβοκαταπιεί ουκ ολίγες φορές. Έκδηλη είναι η μνήμη την οποία την ανακαλούμε από μόνοι μας συνειδητά. Είναι κάποια εμπειρία την οποία προσπαθούμε να επαναφέρουμε στη μνήμη μας από μόνοι μας ή κάποια ανάμνηση που μπορεί να πυροδοτηθεί από κάποιο άλλο ξένο παράγοντα για παράδειγμα κάποιο άρωμα.

Καθημερινά λοιπόν οδηγούμε και περπατάμε στον δρόμο. Όλοι μαζί κινούμαστε στο οδικό δίκτυο άλλοτε αρμονικά άλλοτε όχι. Αυτή την διαδικασία την θεωρούμε φυσιολογική και πολλές φορές την κάνουμε άδηλα δηλαδή αυτοματοποιημένα χωρίς να σκεφτόμαστε. Εδώ πρέπει να «τραβήξουμε χειρόφρενο» και να κάτσουμε να αναλογιστούμε.

Το κάνω σωστά; Ακολουθώ τους κανόνες; Οι πράξεις μου τι αντίκτυπο έχουν στους άλλους χρήστες της οδού;

Το ότι κάτι το κάνουμε άδηλα δεν σημαίνει αυτομάτως ότι το κάνουμε και σωστά. Κάτι που βγαίνει τόσο εύκολα συνήθως είναι σωστό αλλά όταν χρησιμοποιούμε τον δρόμο, τις περισσότερες φορές δεν είναι. Αυτό οφείλετε στην μακροχρόνια εσφαλμένη λογική και πείρα που έχουμε κατά την χρήση της οδού. Μάθαμε κάτι λάθος, το επαναλάβαμε πολλές φορές, το λάθος έγινε βίωμα το οποίο εφαρμόζεται κατ’ επανάληψη χωρίς δεύτερη σκέψη. Για να καταλάβετε τι θέλω να πω θα σας φέρω ένα παράδειγμα: 

Περπατάτε στον δρόμο και αποφασίζετε ότι θέλετε να περάσετε απέναντι πότε το κάνετε; Αφού περπατήσετε άλλα 50 μέτρα στην πλησιέστερη διάβαση πεζών ή απλά κοιτάτε αριστερά, δεξιά και αν η κυκλοφοριακή κατάσταση το επιτρέπει περνάτε; Και όχι απλά περνάτε, διασχίζετε το οδόστρωμα υπό κάποια γωνία, για να κόψετε δρόμο για τον προορισμό σας και όχι κάθετα. Το ξέρετε ότι με αυτό το τρόπο θέτετε την ζωή σας σε κίνδυνο; Επειδή περνάτε τον δρόμο σε σημείο που δεν έχει γίνει πρόβλεψη να τον περνάτε; Το ξέρετε ότι περνώντας υπό γωνία και όχι κάθετα διανύετε μεγαλύτερή απόσταση επάνω στο οδόστρωμα άρα και χρόνο; Άρα θέτετε την ίδια σας την σωματική ακεραιότητα ή ακόμα και την ζωή σας σε άμεσο κίνδυνο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα;

Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να μπούμε σε μια διαδικασία να επανεκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας. Πρέπει να μπούμε σε μια διαδικασία η οποία θέλει κόπο αλλά το κέρδος είναι τεράστιο για εμάς αλλά και για όλους τους άλλους. Πρέπει να φύγουμε από τον άδηλο νου και να μπούμε στον έκδηλο. Πρέπει κάθε φορά να αναρωτιόμαστε εάν αυτό που κάνουμε είναι το σωστό και γιατί. Να παίρνουμε όλα τα δεδομένα και να παίρνουμε την λογική απόφαση η οποία θα είναι η απόφαση που θα στηρίζεται στην γνώση των κανόνων και όχι στην σωματική διευκόλυνση και στο «δε βαριέσαι» που μας καταπιάνει πολλές φορές σαν λαό. Με την συνεχή επανάληψη αυτής της συμπεριφοράς αλλά και με την δημιουργία νέων ρουτίνων εκπαιδεύουμε το μυαλό και το σώμα. Με αυτό το τρόπο δημιουργούμε ένα νέο άδηλο που θα αντικαταστήσει το παλιό μέσω της συνεχούς επανάληψης και της επίκλησης της νέας αυτής ρουτίνας που έχουμε δημιουργήσει.

Ένας άνθρωπος πρέπει πάντα να προσπαθεί να βελτιώνεται. Όχι μόνο σε συγκεκριμένους τομείς αλλά σε όλο το φάσμα της ζωής του. Αυτό γιατί είμαστε πολυδιάστατα όντα. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να είμαστε καλοί μόνο σε μια πτυχή της ζωής μας.

Άποψη: Οι αλλαγές στον Κ.Ο.Κ. και στην εκπαίδευση - εξέταση των υποψήφιων οδηγών.

Στις 3 Φεβρουαρίου 2021 ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης, ο υπουργός μεταφορών και υποδομών κ. Κώστας Αχ. Καραμανλής μαζί με τον υφυπουργό αρμόδιο για τις μεταφορές κ. Γιάννης Κεφαλογιάννης παρουσίασαν το σχέδιο δράσης για την βελτίωση της οδικής ασφάλειας. Την παρουσίαση μπορείτε να δείτε στο βίντεο που υπάρχει κάτω από αυτές τις γραμμές.

Τα σημεία κλειδιά για την αναμόρφωση του συτήματος εκπαίδευσης - εξέτασης:

Η άποψη μας:

Ήταν μια πολύ καλή παρουσίαση ενός πολύ ενδιαφέροντος σχέδιου. Πραγματικά είναι ίσως η πρώτη φορά που έχω ελπίδα για αυτή τη χώρα στον τομέα των μεταφορών. Είναι ένα σχέδιο το οποίο φαίνεται να έχει μια ολιστική προσέγγιση. Κάτι το οποίο ζητούσα από το 2018 με το άρθρο μου Το πρόβλημα της οδικής ασφάλειας στην Ελλάδα. Είναι ένα σχέδιο το οποίο απαντά σε πολλά προβλήματα - παθογένειες τα οποία είχα θέσει σε προηγούμενο αρθρο που είχα δημοσιεύσει σε αυτή τη σελίδα το 2018 κι αυτό με τίτλο  Γνώμη: Περί αλλαγών στις άδειες οδήγησης. Με ότι έχω δει μέχρι στιγμής είναι ένα σχέδιο το οποίο είναι στο σωστό δρόμο, ένα σχέδιο το οποίο προσπαθεί να δώσει λύση στο πρόβλημα της οδικής ασφάλειας στη χώρα μας. Δεν έχουμε δει ακόμα το τελικό κείμενο για να φέρω τεκμηριωμένη άποψη και τυχών διαφωνίες μαζί του. 

Δύο πράγματα υπήρχαν σε όλο αυτό τα οποία με ενόχλησαν:

  • Ήταν απών κάποιος εκπροσωπος του μοναδικού κλάδου που ασχολείται με την οδική ασφάλεια, δηλαδή τους εκπαιδευτές οδηγών στην εκδήλωση. Αλλά ήταν παρόντες μόνο κάποιες Μ.Κ.Ο. οι οποίες πραγματικά το έργο τους είναι μηδαμινό εμπρός στο έργο μιας σχολή οδηγών η οποία σέβεται τον μαθητή της. Αυτό το λέω γιατί ο μόνος κλάδος που προσπαθεί να ασχοληθεί, να ενημερώσει και να προστατέψει τους πολίτες αυτής της χώρας σε θέματα οδικής ασφάλειας στην θεωρία και στη πράξη είναι οι εκπαιδευτές οδηγών. Δυστυχώς δεν μπορούν να το κάνουν με μεγάλες παρουσιάσεις και τηλεοπτικά σποτ γιατί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να στηρίξουν τέτοιες ενέργειες. Αλλά είμαστε οι μόνοι που όλη μέρα λιώνουμε στην κίνηση σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον να προσπαθούμε να αλλάξουμε νοοτροπία και τρόπο σκέψης στον μέσο πολίτη αυτής της χώρας.

  • Το μόνο το οποίο θα ενοχλήσει τους εκπαιδευτές οδηγών είναι το γεγονός ότι μάλλον κατα την διάρκεια της εξέτασης ο νόμος τους βάζει στο πίσω κάθισμα και τον εξεταστή στο μπροστινό. Ο λόγος για το οποίο θα διαμαρτυρηθούν είναι ότι τα οχήματα είναι ιδιωτική περιουσία και δεν γίνεται να διακυβέυεται με κανένα τρόπο. Εάν ένα εκπαιδευτικό όχημα χτυπηθεί κατευθείαν η σχολή χάνει το εισόδημα της.

Κλείνοντας ελπίζω να δω ένα σχέδιο το οποίο θα γίνει πράξη, θα δοκιμαστεί και εάν χρειαστεί θα προσαρμοστεί στις ανάγκες της πράξης. Ένα πλάνο που θα αλλάζει και θα εξελίσεται. Ζω με την ελπίδα ότι οι οδικές μεταφορές στην Ελλάδα κάποια μέρα θα μπορούν να κοιτούν στα μάτια τις οδικές μεταφορές και την παιδεία χωρών όπως η Σουηδία, που είναι παράδειγμα προς μίμηση. 

Μια συζήτηση για τα παιδικά καθίσματα:

Σε αυτό το βίντεο κάνουμε με τον συνάδελφο και σύμβουλο οδικής ασφάλειας Χρήστο Γιαννούκα μια επικοδομητική συζήτηση επάνω στο θέμα των παιδικών καθισμάτων. Μιλάμε για το τι πρέπει να προσέξουμε κατά την αγορά τους αλλά και κατα την χρήση τους. Τα συχνότερα λάθη που γίνονται και πως να τα αποφύγουμε. Όλα αυτά σε μια διαρκής προσπάθεια για την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού.

Παιδί και αυτοκίνητο:

Ο εκπαιδευτής μας Ρούσσης Αθανάσιος όντας καλεσμένος στην εκπομπή Μαμά-δες στο 3ο επεισόδιο έκανε μια σύντομη παρουσίαση για την σωστή μεταφορά των παιδιών στο αυτοκίνητο. Εκπομπή είναι διαθέσιμη από την επισημη εφαρμογή της ΕΡΤ το ERTFLIX μέσω Android κινητού και tablet αλλά και μέσω iOS κινητού και τάμπλετ ή στην επίσημη ιστοσελίδα του ΕΡΤFLIX. 

Μαμά-Δες | Επεισόδιο 3
Η Ζωή Κρονάκη και οι MAMA-ΔΕΣ έρχονται στην ΕΡΤ για λύσουν όλες τις απορίες σε εγκύους, μαμάδες και μπαμπάδες.

Στην τρίτη εκπομπή η παρουσιάστρια και ραδιοφωνική παραγωγός Κατερίνα Ζαρίφη αποκαλύπτει γιατί στεναχωριέται κάθε φορά που την ρωτούν πότε θα γίνει μαμά.
Παράλληλα, αποκαλύπτει πως είναι έτοιμη να υιοθετήσει ένα παιδάκι.

Η Ζωή συναντάει τον Γιάννη και την Παναγιώτα. Ένα ζευγάρι που ο κάθε ένας έχει ένα μεγάλο παιδί από προηγουμένους γάμους και που τα τελευταία χρονιά συμμετέχουν στο πρόγραμμα «πρώτη αγκαλιά» ως ανάδοχοι γονείς. Μια συγκινητική εξομολόγηση καρδιάς από δυο ανθρώπους που προσφέρουν στα παιδιά αγάπη και ασφάλεια.

Ακόμη η γνωστή σεφ Μάγκυ Ταμπακάκη μαζί με την μικρή Όλγα φτιάχνουν εύκολα πιτάκια με μαρμελάδα με την 8χρονη να ανοίγει μόνη της τη ζύμη. Επίσης, η Βάσω Κολλιδά μας δείχνει πως μια πολυάσχολη μαμά που είναι όμως και γυναίκα και θέλει να είναι περιποιημένη, μπορεί να το κάνει ακόμα και αν σταθμεύσει το αυτοκίνητο της και βαφτεί μέσα σε μόλις 5 λεπτά.

Τέλος μαθαίνουμε τα λάθη που όλοι οι γονείς κάνουν με το παιδικό καθισματάκι αυτοκινήτου, ενώ γνωρίζουμε τη μέθοδο Μοντεσσόρι και τι μαθαίνει στα παιδιά μας.

Παρουσίαση: Ζωή Κρονάκη
Αρχισυνταξία: Δημήτρης Σαρρής
Σκηνοθεσία: Μάνος Γαστεράτος
Διεύθυνση φωτογραφίας: Παναγιώτης Κυπριώτης
Διεύθυνση παραγωγής: Βέρα Ψαρρά
Εικονολήπτης: Άγγελος Βινιεράτος
Μοντάζ: Γιώργος Σαβόγλου
Βοηθός μοντάζ: Ελένη Κορδά
Πρωτότυπη μουσική: Μάριος Τσαγκάρης
Ηχοληψία: Παναγιώτης Καραμήτσος
Μακιγιάζ: Freddy Make Up Stage
Επιμέλεια μακιγιάζ: Όλγα Κυπριώτου
Εκτέλεση παραγωγής: Λίζα Αποστολοπούλου
Eco Mum: Έλενα Χαραλαμπούδη
Τίτλοι: Κλεοπάτρα Κοραή
Γραφίστας: Τάκης Πραπαβέσης
Σχεδιασμός σκηνικού: Φοίβος Παπαχατζής
Εκτέλεση παραγωγής: WETHEPEOPLE

Η ισοδυναμία της άδειας οδήγησης Β και στην άδεια οδήγησης Α1 μέσα από την ματιά ενός εκπαιδευτή οδήγησης.

Καταλαβαίνω και αναγνωρίζω ότι αυτή η ισοδυναμία ίσως να διευκολύνει την καθημερινότητα των πολιτών αλλά και των αντιπροσώπων αυτοκινήτων και μοτοσικλετών καθώς θα αυξήσουν τις εν δυνάμει πωλήσεις τους. Επίσης αναγνωρίζω ότι αυτή η ισοδυναμία θα αποτελέσει πλήγμα στην επιχειρηματική δραστηριότητα μιας σχολής οδηγών, όμως μέσα σε όλο αυτό θα προσπαθήσω να λειτουργήσω όσο πιο αντικειμενικά γίνεται. 

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Βασικό επιχείρημα των υπέρμαχων αυτής της ισοδυναμίας είναι ότι το μέτρο αυτό, εφαρμόζεται ήδη σε άλλες 10 χώρες μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης. Έρχομαι όμως να αναρωτηθώ, τι κοινό έχει η Ελλάδα με αυτές τις χώρες στο θέμα της οδικής και οδηγικής παιδείας και συμπεριφοράς. Η άμεση απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι δυστυχώς ότι δεν υπάρχει τίποτα κοινό. Από όποια σκοπιά και να δούμε το θέμα των μετακινήσεων. Δυστυχώς ο μέσος Έλληνας πολίτης δεν έχει καμία σχέση σε οδική συμπεριφορά με τον μέσο Ισπανό, Ιταλό και Γερμανό. Αυτό όμως δεν συμβαίνει γιατί δεν έχουμε το μυαλό ή την θέληση. Tο βασικό πρόβλημα μας είναι ότι η οδική ασφάλεια δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μας, είτε ως παιδιά αλλά ούτε και ως ενήλικες. Στις περισσότερες από αυτές τις χώρες έχουν περάσει πολλά χρόνια διδασκαλίας και σωστής ενημέρωσης του κοινού για την ευαισθητοποίηση τους επάνω σε τέτοια θέματα. Αυτές οι χώρες έχουν επιτύχει όσα έχουν επιτύχει εφαρμόζοντας ένα σχέδιο που έχει ως βασικό του κορμό την δια βίου μάθηση. Κάτι τέτοιο στην Ελλάδα δεν υπάρχει και δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει άμεσα.

Μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα του 2020 που αντιμετωπίζει την πανδημία του κορονοϊού ο μέσος δικυκλιστής φοράει μάσκα κατά του κορονοϊού αλλά δεν φοράει κράνος την ώρα που οδηγεί ή ακόμα χειρότερα να έχει το κράνος στον αγκώνα και στο σπίτι του. Είμαστε δυστυχώς στην χώρα που ακόμα ο μέσος οδηγός μοτοσικλέτας δεν έχει πειστεί για την χρησιμότητα και αναγκαιότητα του κράνους και ο μέσος οδηγός αυτοκινήτου δεν έχει πειστεί για την χρήση και αναγκαιότητα της ζώνης ασφαλείας. Είμαστε στη χώρα που ο δρόμος είναι πίστα επίδειξης οδηγικών ικανοτήτων και όχι ένα μέσω εξυπηρέτησης του κοινού. Που στον βωμό της βιασύνης θυσιάζονται οι αξίες της ανθρωπιάς, της ευγένειας αλλά και της ασφάλειας. Είμαστε η χώρα που οι μοτοσικλέτες πάνε ανάποδα σε μονόδρομους αλλά και σε κεντρικές αρτηρίες και που τα αυτοκίνητα σταθμεύουν κάτω από την πινακίδα που λέει ότι απαγορεύεται η στάθμευση ή επάνω στις ράμπες και στις διαβάσεις των Α.μεΑ..

Ο μέσος Έλληνας οδηγός δεν μπορεί να αντιληφθεί το γεγονός ότι οποιαδήποτε πράξη του επηρεάζει όλους τους υπόλοιπους συμπολίτες του, σε μικρό ή ακόμα και σε τεράστιο βαθμό. Για αυτό το λόγο, θεωρώ ότι η ισοδυναμία αυτή στις άδειες οδήγησης δεν είναι ένα μέτρο το οποίο πρέπει να εφαρμοστεί. Γιατί πολύ απλά δεν μπορούμε να το εφαρμόσουμε σωστά. Γιατί δεν έχουμε τους σωστούς λόγους, αλλά δεν έχουμε ούτε τις σωστές ηθικές υποδομές ως λαός. Για να πάμε εκεί, σε ένα τόσο απελευθερωτικό μέτρο πρέπει πρώτα να χτίσουμε τη συνείδηση και την παιδεία. Οπότε η ταπεινή μου άποψη είναι ότι αντί να ζητάμε ελευθερίες όπως αυτή την ισοδυναμία μεταξύ άδειας οδήγησης Α1 και Β, πρέπει πρώτα να ετοιμάσουμε το έδαφος για τις υποδεχτούμε. Για εμένα θα έπρεπε να ζητήσουμε όλοι μαζί από το κράτος μας να αναθεωρήσει το πλαίσιο εκπαίδευσης αλλά και εξέτασης των υποψηφίων οδηγών. Να φτιάξει ένα σύστημα το οποίο να μην αξιολογεί δεξιότητες μέσα σε ένα κλειστό χώρο, χάνοντας την ουσία που είναι η οδήγηση στον δρόμο. Πρέπει αυτό το νέο σύστημα να στηρίζεται σε ουσιαστική παροχή γνώσης και εκπαίδευσης. Να παρέχει στο νέο οδηγό όλα τα απαραίτητα εφόδια για να βγει στον δρόμο με ασφάλεια, με γνώση και με αυτοπεποίθηση. Μα πάνω από όλα να του χτίσει συνείδηση και έναν ορθά δομημένο τρόπο σκέψης.